بودن

گفتم: «شب‌بخیر» یادش بود که شب‌بخیر سرده.

خیلی وقت پیش درموردش حرف زده بودیم. گفته‌ بودم شب بخیر سرده، دلخوره. شبت بخیر گرمه. مهربونه.

دارم سعی میکنم عکس‌العمل خاصی ندم؛ وقتی صداش می‌زنم (تو چت) و میگه که خیلی خوشش میاد وقتی اسمش با تلفظ درستش گفته میشه.

میگم «از کجا می‌دونی با تلفظ درستش نوشتم؟» میگه «چون می‌دونم. تو همیشه منو با اسم‌ خودم صدا می‌زنی» ( آره. از همون چند سال پیش اولین بار که گفت، واسه همیشه یادم موند که دوست داره اسمش چجوری صدا زده بشه.) 

اسمشو با تلفظ درستش می‌نویسه. میخونمش و با خودم تکرارش می‌کنم. اسمش قشنگه. چقدر اسمش قشنگه. براش مینویسم «قشنگه» میگه «اوهوم تو میگی قشنگ‌تر میشه» دیگه تلاشام برای عکس العمل ندادن فایده نداره و یهو در جوابش مینویسم «خیلی ک‍*سکشی» میگه «عه چته» یعنی واقعا نمیدونه چمه؟ خب منم نمیدونم. ولی هر دومون می‌دونیم. فقط خودمونو می‌زنیم به اون راه. 

وقتی میگم آخه منظورت چیه مرد؟ معنیش اینه که چرا پشت اسمم میم مالکیت می‌ذاری پدرسگ؟ ولی من معنیشو بهت نمی‌گم. چون می‌ترسم اگه بهت بگم دیگه این‌جوری صدام نزنی! تناقض عجیبیه نه؟